Menu

'Digitalisering in de publieke ruimte, een kwestie van lef?' door Bart Knipscheer

“Innovatie is nooit het gevolg van consensus, maar een strijd. Innoveren is een conflictmodel wat start bij degene die begrijpt, gelooft en de status-quo wil doorbreken.” Met die woorden van Bas Antonis, ging ik onlangs een hackathon in. Uitstekend verwoord door Antonis (of beter gezegd van Jef Staes want daar heeft hij het weer van) want een strijd is het. Zeker als het gaat om innovatie in de publieke ruimte.

 

Veel afdelingen, veel budgetten, veel stakeholders en daarom veel meningen. Wat is het optimale resultaat voor een stad en wanneer is de innovatie toekomst proof? Niemand kan in de toekomst kijken, maar is dat eigenlijk wel nodig? Zou het niet mogelijk zijn om iets te creëren in de stad om te kijken hoe dat uitpakt? Daar is lef en doorzettingsvermogen voor nodig, maar bovenal vertrouwen. Het enige dat je nodig hebt is een goede infrastructuur waarop je dergelijke innovaties kunt bouwen.

 

Steeds meer steden zijn bezig met vraagstukken rond digitalisering van binnensteden, of in mijn woorden: het integreren van techniek in de publieke ruimte om het leven nog aangenamer te maken. Techniek speelt daarbij een belangrijke rol, want met de juiste data kun je beleid en kwaliteit versterken. Als je bijvoorbeeld weet welk type anonieme personen zich op welk moment waar begeven, dan kun je gericht beleid ontwikkelen om je binnenstad anders in te richten. Of stel dat je weet wat bepaalde milieuwaarden zijn op basis van periodieke metingen, dan kan dat helpen bij het versterken van beleid of als handreiking om de lokale politiek te overtuigen van een autoloze binnenstad.

 

Al snel kom je dan in het speelveld van privacy, zeker als je sensoren en camera’s gebruikt om data te verzamelen. Het hoeft daarbij niet eens te gaan om data die persoonsgegevens bevatten, dat hebben we gezien in de discussie rond de NS en reclamezuilen met eye-tracking. Interessant nieuwsitem wat mij betreft, want is een dergelijke discussie nog wel actueel in een tijdperk waarbij wij alles digitaal weggeven op social media en in gratis e-mailaccounts. Die maatschappelijke discussie moet gevoerd worden. Begrijp me niet verkeerd: ik vind privacy heel erg belangrijk, maar stel dat het mogelijk is om volledig te werken met privacy by design, waarbij de privacy al in de opzet van het systeem wordt gewaarborgd. Word je dan wel bespied?

 

Privacy by design vergaart geen persoonsgegevens, sterker nog het is embedded in het ontwerp om dit niet te kunnen. Waarom zou dat dan niet mogen? Gelukkig is hier een ruim(er) speelveld voor en wordt er actief gediscussieerd met de autoriteiten. Een van de manieren om dit te doen is  vanuit een living lab omgeving. Dat is ook toegepast in Eindhoven. Het zorgt ervoor dat je snel kan (bij)sturen én dat je lokale partijen de infrastructuur biedt om relevantie te bieden en nieuwe concepten te ontwikkelen samen met de lokale economie.

 

Zolang er onder andere een overheidsopdracht ligt voor het verzamelen van data en de privacy by design waarborgt dat er geen persoonsgegevens worden verwerkt, moet het mogelijk zijn om met digitale innovatie in de publieke ruimte beleid te verbeteren en zo het leven te veraangenamen. Doe je dit in een living lab omgeving, dan creëer je de ruimte om snel te schakelen. Kortom, doe het samen, durf te innoveren en de grenzen op te zoeken, alleen dan doorbreek je de status-quo.

 

Ps. Heb je deze link al eens bekeken? Mooie eerste stap naar duidelijke regulering:
meteninhetopenbaar.locatielab.nl

 

Bart Knipscheer  Bart Knipscheer

  Business Development Director Citybeacon

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Reageren